കേരളത്തിലെ മാതൃഭാഷാ ദിനം: സംസാരിക്കുന്നതിലപ്പുറം ജീവിക്കുന്നൊരു ഭാഷ

പി. ആർ. മനോജ്

ഫെബ്രുവരി 21 ലോകം മാതൃഭാഷാ ദിനമായി ആചരിക്കുന്നു. 1999-ൽ UNESCO പ്രഖ്യാപിച്ച ഈ ദിനം ഭാഷാ വൈവിധ്യത്തിന്റെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ്. 1952-ൽ ബംഗ്ലാദേശിൽ മാതൃഭാഷയ്ക്കായി ജീവൻ ത്യജിച്ച വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ആത്മാഭിമാന പോരാട്ടമാണ് ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനം. അത് ഒരു ഭാഷയ്ക്കായിരുന്നില്ല മാത്രം. അത് സ്വത്വത്തിനായിരുന്ന നിലവിളിയായിരുന്നു.

കേരളത്തിൽ ഈ ദിനം ഒരു ഔപചാരിക ചടങ്ങല്ല. മലയാളം ഇവിടെ വാക്കുകൾ മാത്രം അല്ല. അത് ഓർമ്മയും സംഗീതവും വ്യക്തിത്വവുമാണ്.

നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പാരമ്പര്യം ചുമന്ന ഭാഷയാണ് മലയാളം.

തുഞ്ചത്തെഴുത്തച്ഛൻ മുതൽ മഹാകവി കുമാരനാശാൻ, വള്ളത്തോൾ നാരായണ മേനോൻ മുതൽ ഒ എൻ വി കുറുപ്പ് വരെ കവിതയും ചിന്തയും ചേർത്ത് അതിനെ ഉയർത്തി. ഈ ഭാഷ അനീതിയെ ചോദ്യം ചെയ്തു, പ്രണയത്തെയും പണിയെയും ഒരുപോലെ ആഘോഷിച്ചു.

ഇന്ന് നമ്മൾ ചോദിക്കേണ്ടത് ലളിതമാണ്. നമ്മുടെ കുട്ടികൾ മലയാളത്തിൽ ചിന്തിക്കുകയാണോ? സ്വപ്നം കാണുകയാണോ? ഇംഗ്ലീഷ് ലോകം തുറക്കും. പക്ഷേ സ്വന്തം ഭാഷ മനസ്സ് തുറക്കും. ഭാഷ വാക്കുകൾ മാത്രമല്ല. അത് വികാരങ്ങളുടെ അടിത്തറയാണ്. കേരളത്തിന്റെ സാക്ഷരതയും സാമൂഹിക ബോധവും മലയാളത്തിലൂടെയാണ് വളർന്നത്. സാധാരണ മനുഷ്യനെ അധികാരത്തോട് ചോദ്യം ചോദിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചത് ഈ ഭാഷയാണ്. അതുകൊണ്ട് മലയാളത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നത് ഒരു വികാര കാര്യമല്ല. അത് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ കരുത്താണ്. നമ്മൾ ആദ്യമായി ഉച്ചരിച്ച വാക്ക് മാതൃഭാഷയിലായിരുന്നു. വേദനയിലും സന്തോഷത്തിലും തിരികെ പോകുന്നത് അതിലേക്കാണ്. കാരണം അത് നമ്മുടെ വേരുകളാണ്. മാതൃഭാഷാ ദിനം ഒരു ദിവസമത്രേ. എന്നാൽ മലയാളത്തിനുള്ള യഥാർത്ഥ ആദരം ദിവസേനയുള്ള ഉപയോഗത്തിലാണ്. വായിക്കുമ്പോൾ. എഴുതുമ്പോൾ. ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ. ഒരു ഭാഷ ജീവിക്കുമ്പോൾ ഒരു ജനത ഉയരും. കേരളത്തിൽ മലയാളം ശ്വസിക്കുമ്പോൾ സംസ്കാരം മുഴുവൻ ശ്വസിക്കുന്നു.